Witaj na stronie Polskiej Misji Katolickiej, dziś jest 19 October 2017 roku
  • Budowa Domu Katolickiego

    Budowa Domu Katolickiego

    Budowa nowego Domu Katolickiego przy Polskiej Misji Katolickiej w Dortmundzie czytaj więcej

Polska Misja Katolicka

Krótka historia powstania Polskiej Misji Katolickiej w Dortmundzie:

 Tuż po II Wojnie Światowej na terenach Nimiec pozostała grupa 2 milionów Polaków: jeńców wojennych, tych którzy zostali osadzeni w obozach koncentracyjnych oraz ci, których przywieziono na roboty do Niemiec. Po wojnie utworzono dla tych ludzi obozy i osiedla. W 1951 roku w dzielnicy Dortmund-Obereving powstało osiedle dla cudzoziemców – przede wszystkim dla Polaków. Tutaj też założono Centrum Duszpasterstwa Polaków dla miasta Dortmund i okręgu. Od 1951 roku pierwszym stałym duszpasterzem polskim był ks. Czesław Kiek, który w 1960 roku wyjechał do Francji. Jego następcą został ks. Bernard Biskupski, który w 1961 roku zginął w wypadku samochodowym. Po nim 05.11.1961 funkcję duszpasterza w Dortmundzie objał ks. Franciszek Feruga, który w roku 1964 wyemigrował do Australii. Od 1967 aż do śmierci placówkę prowadził ks. Jan Kubica. W 1970 roku duszpasterstwo w Dortmundzie przejął ks. prałat Wacław Tokarek, który pracował jako proboszcz Polskiej Misji Katolickiej aż do roku 1986 do emerytury. Jego następcą został ks. dr Edward Janiak, który do 01.07.1987 pracował jako proboszcz Polskiej Misji w Dortmundzie. 01.07.1987 funkcję duszpasterską w Dortmundzie przejął ks. prałat dr Ryszard Mroziuk. Po dziesięciu latach od objęcia probostwa przez ks. dr Ryszarda Mroziuka w roku 1997 Polską Misję Katolicką w Dortmundzie przeniesiono z dzielnicy Eving do śródmieścia i ulokowano w budynkach przy kościele św. Anny. Kościołowi towarzyszy kompleks budynków zwany Domem Katolickim, w kórym znajdują się pomieszczenia biurowe, biblioteka, salki katechetyczne i do nauczania języka polskiego, sale do spotkań grup modlitewnych i kulturalnych.

 Patronami Polskiej Misji Katolickiej są św. Anna i św. Andrzej Bobola

 Patronka św. Anna

 Św. Anna, matka Najświętszej Maryi Panny, patronka małżeństw, matek, wdów i żeglarzy. Pochodziła z Betlejem rodziny kapłańskiej, a rodzice jej mieszkali w dzielnicy Bezetha w Jerozolimie.

Jej małżonkiem był św. Joachim. Według tradycji Joachim i Anna już w podeszłym wieku wyjednali sobie gorącą modlitwą przyjście na świat "błogosławionego dziecięcia". Kościół uświęcił wywodzącą się z Jerozolimy tradycję, według której św. Anna jest matką Maryi i zaaprobował powstałe w starożytności ku jej czci hymny i homilie ojców Kościoła. Na wschodzie czczono ją szczególnie na dworze cesarskim już w VI w. Cesarz Justynian Wielki wzniósł w 550r. w Konstantynopolu kościół pod je wezwaniem. Na zachodzie ślady kultu św. Anny spotyka się w VIII i IX w.; jego wzrost przypada na okres wypraw krzyżowych, a upowszechnił się w XIII i XIV w.; święto obchodzono 26 lipca.

 Św. Andrzej Bobola

 Święty Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 r. w Strachocinie.

Jego ojciec Mikołaj Bobola był dzierżawcą sołectwa strachocińskiego, wchodzącego w skład dóbr królewskich. W 1606 r., gdy rozpoczynał studia, zginął jego kuzyn Wojciech Bobola w bitwie pod Moskwą. W latach 1606–1611 studiował w szkole jezuickiej w Braniewie, następnie (31 lipca 1611 roku) wstąpił do tego zakonu i nowicjat odprawił w Wilnie. Mistrzem-spowiednikiem św. Andrzeja Boboli w nowicjacie był ks. Wawrzyniec Bartilius (1569–1635) jezuita, filozof i teolog.

Śluby zakonne złożył 31 lipca 1613. W latach 1613–1616 studiował filozofię na Uniwersytecie Wileńskim; w latach 1618–1622 studiował tam również teologię, nie zdał jednak ostatniego, najważniejszego egzaminu. 12 marca 1622 otrzymał święcenia kapłańskie.

Przez rok był rektorem kościoła w Nieświeżu (1623–1624), gdzie wspólnie z księciem Albrechtem Stanisławem Radziwiłłem dążył do uroczystego uznania w ślubowaniach przez Króla Polski, Matki Bożej Królową Polski, co zostało spełnione we Lwowie 1 kwietnia 1656 r. W latach 1624–1630 był kaznodzieją i spowiednikiem w kościele św. Kazimierza w Wilnie. Sprawował też funkcje rektora i doradcy prepozyta w tym kościele.

2 czerwca 1630 złożył profesję (ślubowanie) czterech ślubów zakonnych w kościele św. Kazimierza w Wilnie, po czym został superiorem (przełożonym) domu zakonnego w Bobrujsku w latach 1630–1633. Następnie pracował w Płocku (1633–1636) i (1637–1638) jako prefekt kolegium i kaznodzieja, w Warszawie jako kaznodzieja (1636–1637). Kolejne cztery lata (1638–1642) spędził w Łomży, będąc doradcą rektora, kaznodzieją i dyrektorem szkoły humanistycznej. W okresie od 1642–1646 przebywał w Pińsku i okolicach prowadząc rozwiniętą działalność ewangelizacyjną, a w latach 1646–1652 ze względów zdrowotnych przebywał w Wilnie, przy kościele św. Kazimierza, głosząc kazania i prowadząc wykłady oraz misje. Wrócił ponownie na ziemię pińską, podejmując szeroko zakrojoną ewangelizację – znany jest jako apostoł Pińszczyzny.

16 maja 1657 w zamęcie konfliktów roznieconych przez powstanie Chmielnickiego dostał się we wsi Mohilno w ręce Kozaków. Torturowany i zamordowany w rzeźni w Janowie Poleskim przez Kozaków za nawracanie ruskiej ludności prawosławnej na katolicyzm.